- در شرايطي كه هيچ مشكل مشخصي وجود نداشته باشد، اولين معاينة دهاني كودك بايد 6 ماه بعد از رويش  اولين دندان شيري و حداكثر در يك سالگي انجام شود.
تأكيد اصلي اولين ملاقات بر مشورت با والدين در مورد نقش آنها در زمينة پيشگيري مي باشدكه شامل نوع رژيم غذايي، اقدامات بهداشتي دندانها و ارزيابي وضعيت فلورايدكودك مي باشد.

- گرايش به سمت رفتار منفي در كودكي كه از مشكل خود آگاهي دارد، ديده مي شود. لذا بهتر است اولين ملاقات با دندانپزشك در يك موقعيت اورژانس نباشد، زيرا در جلسه اورژانس هدف حل مشكل بيمار است نه تشخيص  اساسي و كنترل بيمار.

- بيماري فعلي يا تاريخچه هر نوع اختلال مهم از جمله مشكلات پزشكي، مشكلات رفتاري يا ارتباطي يا اختلال در يادگيري كودك، همچنين سابقه بستري شدن كودك در بيمارستان حتماً بايد به دندانپزشك اطلاع داده شود. كودكان داراي تجربه مثبت پزشكي معمولاً با دندانپزشكان همكاري بهتري دارند.

- گريه كودك يا چسبيدن به والدين نبايد مانع انجام معاينه شود. لجبازي كودك در مقابل هيچكس دوام نخواهد داشت و معاينه اوليه و سپس معاينات مرتب آتي باعث مي شود كودك خردسال بصورت يك بيمار خوب دندانپزشكي بدون ترس درآيد.

- استفاده از مدلهاي زنده مثل خواهر و برادر، والدين يا كودكان ديگر در مطب دندانپزشكي به كودك كمك مي كنند تا وي ذهنيتي مثبت از تجربه دندانپزشكي پيدا كند و همكاري بهتري از خود، هنگام معاينه نشان دهد.
 

دادن هديه، بويژه اگر هديه از نظر دندانپزشكي اهميت داشته باشد، به نشانه مهر و محبت و بعنوان پاداش و نه رشوه، كار درستي است. رشوه قولي است كه براي انجام رفتاري داده مي شود، ولي پاداش در برابر رفتار خوب بعد از اتمام درمان، بدون قول قبلي داده مي شود. اين هدايا خاطره خوشايندي از ملاقات ايجاد مي كند.

گاهي در معاينه كودك بويژه كودك زير 4 سال از همراهي و كمك والدين استفاده مي شود. آنها بايد كودك را آرام نگه دارند و اطلاع داشته باشند كه امكان گريه كودك وجود دارد. براي اين كودكان رابطه مهمي بين اضطراب والدين و ميزان همكاري كودك وجود دارد. بنابراين حضور يا عدم حضور والدين تا حدي به خط مشي و نظر دندانپزشك مربوط مي گردد.